อากาศเริ่มส่อแวว หนาว อย่างมีพิรุธ(ว่าจะร้อนอีกรึเปล่า)

พฤศจิกายนแสนหวาน คราวนี้ ไม่ได้หวานเหมือนดังเดิม

ปีนี้ หลายอย่างเปลี่ยนแปลง..ถึงแม้ว่าพฤศจิกายนจะยังคงเป็นพฤศจิกายน
แต่ฉัน ไม่เป็นฉันแล้ว อีกต่อไป


วันเวลามีส่วนรู้เห็นต่อการเกิดขึ้นของสิ่งต่างๆ เหล่านี้หรือไม่
คำตอบคือ มันวิ่งมาอยู่ที่อันดับหนึ่ง

วันเวลา เหมือนระเบิดเวลา นับถอยหลัง และ เริ่มต้น
ความรู้สึกทวีคูณ เมื่อ เวลาเพิ่มมากขึ้น

และ ฉันใช้มันเป็นข้ออ้างในการ ระเบิด ตัวเอง
ส่งผลกระทบไปถึงคนรอบข้างฉันมากมาย

บางคนเป็นการนับถอยหลังไปสู่จุดสิ้นสุด
แต่บางคน เป็นการเริ่มต้น

ส่วนตัวฉันเอง
ไม่รู้ว่ามันคือ การสิ้นสุด หรือ เริ่มต้น
แต่รู้ว่า มันคือการเปลี่ยนแปลง ไปสู่อีกสิ่งหนึ่ง
นั่นอาจเพราะ จุดสิ้นสุดและจุดเริ่มต้นของฉันนั้น มันไม่ชัดเจน



พฤศจิกายนนี้ของฉัน เริ่มส่อเค้าแปลกไป
ฉันรับรู้ได้จากความรู้สึก อารมณ์ การกระทำ ของตัวเอง

บางสิ่งข้างในปะทุขึ้น
ค่อยๆ ใหญ่ขึ้น มากขึ้น น่ากลัวขึ้น

นั่นเพราะ ฉันควบคุมตัวเองได้น้อยลงทุกขณะ
ความอ่อนแอที่เป็นจุดบกพร่องขยายรูกว้างขึ้น
คืบคลานกัดกินฉันเรื่อยๆ

ตัวฉันกำลังถูกกลืน
โดยตัวฉันเอง


หลุมดำที่ดักรอฉันอยู่ เข้มข้น ดำมืดขึ้นทุกทีที่ฉันค่อยๆ ก้าวเข้าไป
ฉันรู้สึกแย่ ที่คิดว่าตัวเองกำลังจะเข้าไปตกลงในหลุมนั้น
แต่ฉันรู้สึกแย่ยิ่งกว่า ที่ตัวฉันเอง ไม่ปฏิเสธมัน


ความรู้สึกดีๆ ของฉัน เหมือนกำลังถูกทำลายลง





ประตูอยู่ที่ไหน ฉันอยากออกไปจากความรู้สึก...มากมาย








จิตใจเปราะบางเกินไป
นิสัยแย่ๆ ที่เหมือนถูกกักเก็บ สะสมไว้เนิ่นนาน
ค่อยๆ ขุ่น ฟุ้งขึ้นมา
ความอ่อนแอเข้าตอกย้ำ ใจให้ช้ำ
ความรุนแรงปะทุขึ้นตามวันเวลา


บางสิ่งอาจใกล้เข้ามา
แต่มันอาจจะยิ่งทำให้บางสิ่งไกลออกไป

แล้วตัวฉันจะไปอยู่ตรง ณ จุดไหน
จุดเคว้งในใจ ชัดเจนขึ้นทุกที

ฉันหาทางไปไม่ถูก หาประตูไม่เจอ
หาความจริง ไม่ได้

มีแต่ความโกหก ผิวเผิน เคลือบแคลงให้ฉันสับสน
สิ่งลวงตาที่ฉันสร้างมันขึ้นมาเอง












แล้วเมื่อไหร่...จะหลุดพ้น